Αθηνά's profileKeep dreaming!PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
Keep dreaming!...είναι όμορφο να κάνεις όνειρα, είναι στο χέρι σου να τα κάνεις αληθινά.. |
||||||||||
|
Διάσχιση ΓκιώναςΜου είχε λείψει το χιονισμένο τοπίο...Να βρίσκομαι σε ένα κάτασπρο τοπίο με επιβλητικές κορυφές! Οι προβλέψεις για τον καιρό ήταν ιδανικές. Μετά από μερικά τηλέφωνα μαζευτήκαμε 4 άτομα. Το πρωϊ του Σαββάτου συναντηθήκαμε στο χωριό Καλλοσκοπή. Το πλάνο ήταν να αφήσουμε εκεί το ένα αυτοκίνητο και να μεταβούμε με το άλλο στην αρχή της διαδρομής μας, στο χωριό Βίνιανη. Η Βίνιανη μοιάζει με ξεχασμένο χωριό στο πουθενά. Ελάχιστα σπίτια με το δρόμο να καταλήγει στο χωριό. Εκεί καταλήγει και η χαράδρα της Ρεκκάς. Η πορεία ξεκινούσε από εδώ και υπολογίζεται σε 7 ώρες ανάβαση το καλοκαίρι. Μετά από μικρή σκέψη αποφασίσαμε να μην κουβαλήσουμε σκηνές μαζί μας για οικονομία βάρους. Η πρώτη ώρα ήταν βαρετή και κουραστική. Βότσαλα που σου σακατεύουν τα πόδια όταν φοράς ορειβατικά μποτάκια. Έμοιαζε σαν εγκαταλελημμένο ποτάμι. Σκουριασμένες σωλήνες αμιάντου κουβαλάνε πια το νερό. Πεταμένα μπάζα ασχημαίνουν το τοπίο ακόμα περισσότερο. Σε λίγο αρχίζει να κλείνει λιγάκι η χαράδρα. Μερικά δέντρα ξεπετάγονται δεξιά κι αριστερά. Και φτάνουμε στην πρώτη πηγή. Στο σημείο "Μύλοι". Κάνουμε στάση και απολαμβάνουμε τον ήλιο μαζί με καλαμπούρι. Αφού μελετήσαμε ξανά το χάρτη αποφασίσαμε να συνεχίσουμε. Εδώ αρχίζει το ενδιαφέρον κομμάτι. Κοφτά ψηλά βράχια μαζί με τα έλατα δημιουργούν εικόνες που θέλεις να ρουφήξεις για πάντα. Προχωράμε μια αριστερά και μια δεξιά από το ρέμα (που δεν έχει νερό αλλά έτσι πάει το μονοπάτι). Τα βράχια έμοιαζαν ιδανικά για σκαρφάλωμα κι έκαναν την ομάδα να συζητάει πιθανές αναρριχητικές διαδρομές. Κάποια τεράστια βράχια έμοιαζαν λες κι έπεσαν στη μέση της ρεματιάς από ψηλά. Κι όπως προχωρούσαμε συναντήσαμε επιτέλους το πρώτο χιόνι! Ανακούφιση! Το χιόνι απορροφάει τώρα πια τους κραδασμούς από τα βήματα και τα πόδια μας αρχίζουν να συνέρχονται. Τα δικά μου δηλαδή γιατί οι υπόλοιποι δεν φάνηκαν να ενοχλούνται το ίδιο. Όσο προχωράμε το χιόνι είναι όλο και περισσότερο. Στο τέλος της ρεματιάς (στην αρχή για την ακρίβεια...) αρχίσαμε να βλέπουμε τις πρώτες κορυφές. Θέλουμε να φτάσουμε στο καταφύγιο του ΠΟΑ. Στα δεξιά μας συνεχίζεται ανηφορικά σε ένα λόφο η πορεία μας. Η ανάβαση μου κόβει την ανάσα. Σταματάω κάθε 10 λεπτά και ξανασυνεχίζω. Προσπαθώ να κρατάω ένα σταθερό ρυθμό στο βηματισμό αλλά δυσκολεύομαι. Είναι που έχω και καιρό να περπατήσω τόσο πολύ, είναι και το ρημάδι το τσιγάρο που πρέπει να κόψω κάποια στιγμή...είναι που ψάχνω δικαιολογίες που θα ήθελα να είχα μεγαλύτερη αντοχή. Στην κορυφή του λόφου αντικρύσαμε ένα υπέροχο θέαμα. Γύρω μας ρεματιές μοιάζουν σαν τάφρος και πιο πέρα οι κορφές σχηματίζουν ένα κυκλικό τείχος. Στη μέση απέναντί μας το καταφύγιο. Πρέπει να τραβερσάρουμε μια πλαγιά από αριστερά μας για να φτάσουμε. Σε κάθε βήμα βουλιάζουμε μέχρι το γόνατο στο χιόνι. Δίπλα στο καταφύγιο είναι ένας βράχος, τετραγωνικός...λες και τον έστησαν εκεί επίτηδες. Στην "ταράτσα" του απλώνονται τα ξερά κλαδιά ενός μοναδικού δέντρου. Έχουν περάσει 8 ώρες από τη στιγμή που ξεκινήσαμε. Το καταφύγιο είναι όπως όλα τα καταφύγια το χειμώνα κλειστό. Το γνωρίζαμε βέβαια αυτό. Αν και το θεωρώ ηλίθιο. Εξάλλου ο σκοπός της ύπαρξής του είναι να προσφέρει στέγη στους ορειβάτες. Στην είσοδο του είναι μια μικρή βεράντα. Αράζουμε εκεί για το bivouac. Φυσάει πάρα πολύ κι ο ήλιος έχει κρυφτεί. Η θερμοκρασία είναι κάτω από το μηδέν. Τα πόδια μου δεν τα αισθάνομαι κι ανυπομονώ να ζεσταθεί γρήγορα το φαγητό μας για να μπω στον υπνόσακκο μου! Η ώρα έχει πάει 8. Κι είναι τόσο ζεστά! κλείνω τα μάτια με τελευταία εικόνα το φεγγαρόφως στις χιονισμένες πλαγιές. Ξυπνάω απότομα σε λίγο γιατί ζεσταίνομαι. Είχα ξαπλώσει με τα ρούχα και έχει κλειδώσει η θερμότητα μέσα στο bivisac. Γδύνομαι και ξανακοιμάμαι για 12 ώρες! Τι υπέροχο θέαμα! Να ξυπνάς σε ένα τοπίο μαγικό με τον ήλιο να λούζει τα πάντα και να κάνει το χιόνι να λαμπυρίζει! Σκοπός μας ήταν να ανέβουμε από το διάσελο που βρίσκεται ανάμεσα στην κορυφή της Γκιώνας τη Πυραμίδα και την Πλατυβούνα. Μετά να ανέβουμε στην κορυφή και να κατέβουμε από την άλλη μεριά στο χωριό Συκιά, μέσα από το φαράγγι του Λαζορέματος. Ξεκινήσαμε μελετώντας συνεχώς το χάρτη αφού οι μπαταρίες του GPS άφηναν τις τελευταίες τους πνοές. Το νερό μας τελείωνε κι έπρεπε πρώτα να φτάσουμε σε πηγή. Το χιόνι είχε καλύψει τα πάντα και μετά από αρκετή ώρα βρήκαμε ένα σημείο που ανέβλυζε νερό μέσα από ένα βράχο δημιουργώντας ένα παγωμένο ρυάκι. Ενώ πλησιάζαμε το σημείο της ανάβλυσης σπάει η παγωμένη επιφάνεια και βρίσκεται ο ένας από εμάς μέχρι το γόνατο στο παγωμένο νερό! Μετά από διάφορες προσπάθειες καταφέραμε να πάρουμε νερό και να συνεχίσουμε. Κάπου εκεί ξεκινήσαμε να ανεβαίνουμε βορειοανατολικά του καταφυγίου. Εκεί νομίζαμε πως είναι το διάσελο. Αυτό το λάθος μας οδήγησε στο να κάνουμε το γύρο της Πλατυβούνας και να χάσουμε πολύτιμο χρόνο. Η διαδρομή βέβαια ήταν υπέροχη. Τραβερσάραμε απότομες πλαγιές, οι εικόνες ήταν μοναδικές...Κι αντικρύσαμε αφού φτάσαμε στη βόρεια πλευρά τα δάση που απλώνονταν κάτω και ένα χωριό στο βάθος, τη Στρούμη. Ο χρόνος δεν ήταν αρκετός για να δοκιμάσουμε την κορυφή. Δεν μας ενόχλησε όμως γιατί περνούσαμε όμορφα και απολαμβάναμε έτσι κι αλλιώς τη διαδρομή. Αποφασίσαμε να αρχίσουμε την κατάβαση. Προχωρήσαμε στο πλάνο Β. Κατάβαση προς Καλλοσκοπή. Εδώ υπάρχει χωματόδρομος ο οποίος φυσικά έχει εξ ολοκλήρου καλυφθεί από το χιόνι. Αντί να τον ακολουθήσουμε, τον διασχίσαμε κάνοντας κολοσκι σε αρκετά σημεία. Αν και το χιόνι δε βοηθούσε πολύ γιατί δεν ήταν αρκετά παγωμένο. Το μονοπάτι προς Καλλοσκοπή δεν το προτείνω. Είναι όλο χωματόδρομος και δεν προσφέρει κάτι ιδιαίτερο. Θα τον έκανα πιο ευχάριστα με ένα τζιπ το καλοκαίρι. Γενικά μ αρέσει να βρίσκομαι σε μονοπάτια που δεν μπορεί να πάει αυτοκίνητο. Όπως αυτό που κάναμε στην ανάβαση. Μόλις αντικρύσαμε το αυτοκίνητο μετά από 8 ώρες, το πρώτο που ήθελα να κάνω ήταν να φάω! Καταλήξαμε σε ταβερνούλα στη Γραβιά όπου φάγαμε τουλάχιστον 2 μερίδες ο καθένας! Ωραίο βουνό η Γκιώνα. Θα ήθελα να ξαναπάω για να κάνω τη διαδρομή που δεν κάναμε. Ανυπομονώ να βρεθώ στο επόμενο βουνό! Όσο έχει ακόμα χιόνια! I am back! :)Μετά τις καλοκαιρινές διακοπές, υπήρξε μια περίεργη "νεκρή" περίοδος. Ούτε που κατάλαβα πώς πέρασε ο Σεπτέμβριος. Κι ύστερα ανακάλυψα ένα μαγικό κόσμο! Θυμήθηκα παλιά που μ' άρεσε να διαβάζω εκείνες τις λεζάντες στα χαζοσκιτσάκια με το αγόρι και το κορίτσι, που ξεκινούσαν πάντα με το "Αγάπη είναι...." "Ευτυχία είναι..." 'Ηθελα καιρό να το κάνω αυτό και ανυπομονούσα. Όταν περιμένεις κάτι μερικές φορές έρχονται τα πάνω κάτω και δε συμβαίνει. Αυτή τη φορά όμως όλα κύλησαν ομαλά. Αντί λοιπόν να πληρώσω το λογαριασμό μου, πήγα να κάνω τη σχολή canyoning. Είχε διάρκεια δύο Σαββατοκύριακα. Δύο από τα καλύτερα της μέχρι τώρα ζωής μου. Έτσι ανακάλυψα το μαγικό των φαραγγιών! Πανύψηλα βράχια δεξιά κι αριστερά, ένα στενό πέρασμα ανάμεσα τους...πολλές φορές ίσα που χωράς να περάσεις. Το νερό είναι άλλοτε φιλικό και παιχνιδιάρικο κι άλλοτε τρομακτικό. Όπως και να χει το μόνο σίγουρο είναι πως πάντοτε είναι κρύο! Δημιουργούνται περίεργα σχήματα στα βράχια από τη ροή του νερού, καταρράκτες που ο καθένας είναι διαφορετικός είτε μικρός είτε μεγάλος. Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ είναι οι φυσικές τσουλήθρες που δημιουργούνται! Σαν τα waterparks! τσουλάς κα πέφτεις στο νερό. Κι όλα είναι φυσικά "φτιαγμένα"! Είναι υπέροχο να ανακαλύπτεις σε κάθε βήμα και κάτι καινούριο! Προχωράς και δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις πιο κάτω. Περπατάς μέσα στο νερό και δεν είσαι σίγουρος αν στο επόμενο βήμα θα βυθιστείς ολόκληρος ή αν το νερό θα είναι μέχρι τον αστράγαλο! Αρρώστησα! Βλέπω στον ύπνο μου φαράγγια! Και ο λογαριασμός του τηλεφώνου παραμένει απλήρωτος...Προτιμώ να φεύγω κάθε Σαββατοκύριακο και να βυθίζομαι στο φανταστικό κόσμο που ανακάλυψα! Ταξίδι στα ΚύθηραΑδιάφορη μου ήταν η υποχρεωτική επιλογή των Κυθήρων. Αλλού ήθελα να πάω αλλά δε βρίσκαμε εισιτήρια. Όταν φτάσαμε στο νησί ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Πίσσα σκοτάδι και τρελλός αέρας. Ξυπνήσαμε στο camping στο Καψάλι το μεσημέρι, αφού το προηγούμενο βράδυ γυρίζαμε μέχρι τις 4 και κόσμο δεν είδαμε. Πολύ νεκρό το νησί μας φάνηκε... Με το χάρτη οδηγό ξεκινήσαμε την περιήγηση στο νησί. (Για να μη βαρεθείτε θα αναφέρω επιγραμματικά παρακάτω τι είδαμε) Οι 8 μέρες στο νησί δεν ήταν αρκετές...Το ταξίδι στα Κύθηρα κατέληξε να είναι η καλύτερη επιλογή που θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει. Είναι σαν τα πατατάκια που δεν μπορείς να φας μόνο ένα...κι εκεί δεν μπορείς να πας μια μόνο φορά. Έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτήρα που σε μαγνητίζει. Κάτι σου κάνει...κάτι καλό... Το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων που ήταν εκεί, επισκέφτονταν το νησί για πολλόστή φορά. Όλο και κάποιο γνωστό, φίλο ή συγγενή είχανε. Τους έκανε εντύπωση που εμείς είχαμε πάει εκεί έτσι στο άσχετο. Οι ντόπιοι είναι τρομερά φιλικοί και ευχάριστοι. Έχουν θετική αύρα. Είχαμε φύγει στο ενδιάμεσο για να επισκεφτούμε την Ελαφόνησο αφού ήταν κοντά. Είχαμε σκοπό να μείνουμε κι εκεί κάποιες μέρες. Κι όταν φτάσαμε αρχίσαμε να ψάχνουμε τα δρομολόγια για να δούμε πόσο γρήγορα θα γυρνούσαμε και πάλι πίσω. Όταν μια μέρα μετά μπήκαμε στο καραβάκι από Νεάπολη για το Διακοφτί, η χαρά μας ήταν απερίγραπτη. Κατεβήκαμε από το πλοίο και γελούσαμε συνέχεια. Όλα έμοιαζαν ακόμα πιο όμορφα....ακόμα κι ο αέρας μας φάνηκε πως μύριζε πιο ωραία. Με είχε εντυπωσιάσει στην αρχή που ζούνε τόσοι νέοι μόνιμα εκεί. Νέοι που έχουν ζήσει στην Αθήνα κι αλλού και αποφάσισαν να γυρίσουν πίσω. Τώρα καταλαβαίνω...  Παραλίες: (κατά σειρά προσωπικής προτίμησης) Όλες έχουν πεντακάθαρα νερά και ιδιαίτερα χρώματα, σπηλιές και βράχια για σκαρφάλωμα αλλά και βουτιές, προσβάσιμες από χωματόδρομο (ή κι από θάλασσα ή από φαράγγι) Φυρή άμμος - πορφυρό και λευκό χαλίκι με πρασινομπλέ νερά Καλαδί / Βλυχάδα - λευκό χαλίκι με γαλαζομπλέ νερά. Στη Βλυχάδα πας αφού έχεις διασχίσει την παραλία Καλαδί (με τα πόδια εννοείται) και περάσεις μέσα από τη θάλασσα (πάλι με τα πόδια - μιλάμε για 2 μέτρα απόσταση...) Κυριακουλού - λευκό χαλίκι με πράσινα νερά, μικρή με ψηλά βράχια, προσβάσιμη από θάλασσα ή από το φαράγγι που ξεκινάει από το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας κοντά στον Κάλαμο και που στο τελείωμα πριν την παραλία δημιουργεί μια μικρή λιμνούλα (έλος). Άγιος Νικόλαος - πολύ ψιλό χαλίκι που προς τα πίσω μεγαλώνει αφού κι εδώ καταλήγει ένα φαράγγι. Υπάρχει κι ένα εκκλησάκι στην παραλία πάνω. Απέναντι βλέπεις την Ελαφόνησο. Στα δεξιά απλώνεται ψηλός βράχος με φάρο. Ιδανική και για ελεύθερο καμπινγκ αφού ο δρόμος φτάνει μέχρι κάτω κι ο πολιτισμός είναι 20 λεπτά χωματόδρομος μακριά. Από Αγία Πελαγία μέχρι και εκεί που τελειώνει ο δρόμος (παραλιακά προς τα νότια) υπάρχουν 4-5 κολπίσκοι ωραίοι. Ο τελευταίος λέγεται Κομπονάδα. Εκεί καταλήγει το φαράγγι της Παλαιόχωρας που είναι ενδιαφέρον αν και χωρίς νερό. Στο ξεκίνημα του βλέπεις τα πέτρινα ερείπια της Παλαιόπολης. Έχει 2-3 ραπέλ μικρά που κατεβαίνονται και χωρίς να κουβαλάς σχοινί, καθώς έχουν τοποθετήσει ανεμόσκαλες. (Δυστυχώς δεν είχα χρόνο να περάσω άλλο φαράγγι. Υπάρχουν αρκετά και θα ήθελα να πάω ξανά για να τα κάνω) Σε όλες τις παραπάνω πας εξοπλισμένος με νερό και φαγητό γιατί δεν υπάρχει, ευτυχώς, τίποτα στην παραλία πάνω ούτε και κοντά. Χαλκός - μικρή με λευκό βότσαλο, καντίνα και ξαπλώστρες Μελιδόνι - beach bar - καντίνα και ξαπλώστρες, δεν έχει κάτι το ιδιαίτερο σε σχέση με τις άλλες. Είναι ενδιαφέρουσα αν έχεις μαζί μάσκα για να δεις το βυθό. Χύτρα - ΔΕΝ είναι παραλία...είναι μια βραχονησίδα απέναντι από το Καψάλι. Πρόσβαση με βάρκα...Έχει μια σπηλιά με χρώματα που σε μαγεύουν και έξω αλλά και μέσα στο βυθό. (θα δείτε τις φωτογραφίες μόλις τις πάρω και θα καταλάβετε...) Χωριά: Όλα! ...είναι αυθεντικά. Ευτυχώς ο τουρισμός δεν τα χάλασε. Αυτό που έχει τα πάντα είναι ο Ποταμός. Τα υπόλοιπα έχουν τα πολύ βασικά...και κάποια δεν έχουν τίποτα παρα μόνο κάποια σπίτια, ούτε καν φούρνο (ούτε η Χώρα έχει) μόνο στο Λιβάδι, στον Ποταμό και στον Καραβά. Στη Χώρα είναι επιβλητικό το κάστρο και όμορφη η θέα. Στο Μυλοπόταμο κατεβείτε το μονοπατάκι που οδηγεί στο καταρράκτη (δυστυχώς δεν είχε νερό) Το μονοπάτι συνεχίζει παραλληλα του ποταμού έχει παλιούς νερόμυλους και καταλήγει σε μια πολύ ωραία παραλία απ ότι μου είπαν...δεν πρόλαβα να πάω. Στον Καραβά είναι οι πηγές του Αμιρ Αλή στην ίδια φάση. Ο Αβλέμονας είναι παραλιακό γραφικό χωριό. Το Καψάλι είναι το πολυσύχναστο τουριστικό μέρος επίσης γραφικό...κτλ κτλ Φαγητό: το καλύτερο φαγητό είναι στη "Φιλιώ" στον Κάλαμο, μαγειρευτά καλύτερα κι απ της μαμάς σας! Επίσης στον Ποταμό στον "Πανάρετο" έχει πολύ ωραίο φαγητό. Νυχτερινή ζωή: Υπάρχουν 5 μαγαζιά σε όλο το νησί. Στο ένα που είναι στο Μυλοπόταμο δεν πήγα, γι αυτό δεν έχω άποψη. Τα 2 είναι στη Χώρα, το ένα διπλα στο άλλο. Ο κόσμος κάθεται έξω στο δρόμο κυρίως και συστήνονται για early drink. Μετά όλοι κατεβαίνουν στο Καψάλι (2 χλμ από Χώρα). Κι εκεί είναι αλλά 2 μαγαζιά, πάλι δίπλα δίπλα. Το εντυπωσιακό της υπόθεσης ήταν που όλοι μα όλοι μας έλεγαν για το Fox (το πρώτο μαγαζί), ότι αυτό είναι το καλό, και όλοι μα όλοι πήγαιναν στο δίπλα. Κι όταν ρώτησα κάποιον "Μα γιατί λέτε όλοι για το Fox, ακόμα κι εσύ, και πάτε στο άλλο" η απάντηση ήταν "έτυχε...το Fox είναι πιο καλό". Τι να πώ...όσες φορές κι αν βγήκα, ο κόσμος ήταν στο δίπλα! Γεγονότα: Party Best - έγινε το βράδυ με την βροχή των αστεριών, σε υπαίθριο χώρο με ελάχιστα φώτα και μουσική που σε ανατριχιάζει. Χορεύαμε μέχρι τις 7 το πρωί που είχε πια ξημερώσει. Είχε μαζευτεί η Σαρα κι η Μαρα στην αρχή από 10 ετών μέχρι και 60, γιατί ήταν ένα από τα "event" του νησιού. Μετά οι περισσότεροι αποχώρησαν γιατί "η μουσική που δεν έχει λόγια και μοιάζει ίδια" δεν τους άρεσε. Μάλλον δε θα ξαναγίνει τέτοιο πάρτυ όμως....οι κάτοικοι είχαν εκνευριστεί που ακουγόταν στη διαπασών η μουσική μέχρι το πρωί και δεν έκλεισαν μάτι. Κατά τις 7, μια 45άρα καλοθρεμμένη γυναίκα ήθελε να δοκιμάσει τις επιδόσεις της στη σφαιροβολία. Με μια πέτρα στο χέρι, και στόχο την dj έχασε κάθε ευκαιρία να δοκιμάσει το ταλέντο της όταν της άρπαξαν το χέρι την ώρα που ετοιμαζόταν για τη βολή. Πανηγύρι - όπως παντού έτσι κι εδώ υπάρχουν τα γνωστά και μη εξαιρετέα αυτά event..τι παραπάνω να πω...μόνο ότι για να "μπεις" πληρώνεις είσοδο (χωρίς ποτό) κάτι που δεν έχω ξαναδεί. Γιορτή κρασιού - στα Μητάτα γίνεται και είναι σαν πανυγήρι Σημαντική λεπτομέρεια! Απαραίτητο το μεταφορικό μέσο...Αλλιώς δύσκολα κυκλοφορείς. Σας συστήνω ανεπιφύλακτα να πάτε... Άντε...και του χρόνου! Αντίο Βασιλάκη...Το σημερινό ξύπνημα συνοδευόταν από δάκρυα στα μάτια. Η είδηση του χαμού του Βασίλη Ναξάκη ήρθε να με ταράξει. Ο υπέροχος αυτός άνθρωπος έφυγε στα βουνά του Ινδοκαυκάσου στο Πακιστάν, κάνοντας αυτό που αγαπούσε περισσότερο από όλα....Δεν μπορώ ακόμα να το πιστέψω... Δε θα ξεχάσω ποτέ αυτό το γλυκό χαμόγελο και το ήρεμο προσωπάκι. Παρακάτω ακολουθεί ένα κείμενο που έγραψε ο ίδιος σε μια άλλη αποστολή που είχε πάει... "Είμαι σπίτι, κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου και προσπαθώ να στριμώξω τις αναμνήσεις μου σε αυτό το κείμενο. Ένα κείμενο που θα εξιστορεί ένα ταξίδι στα Ιμαλάια. Πάντα πίστευα πως οι ταξιδιώτες μοιράζονται ένα κοινό συναίσθημα, ένα μυστικό κώδικα επικοινωνίας. Γιατί ταξιδεύουμε άραγε; Μα γιατί ψάχνουμε καινούριες παραστάσεις και εμπειρίες, είναι ίσως η πρώτη απάντηση που έρχεται στο μυαλό. Κάποιες φορές, όμως, υπάρχει και κάτι άλλο, κάτι κρυφό, κάτι βαθύτερο. Όπως στη συγκεκριμμένη περίπτωση: ο πόθος για την κορυφή ενός βουνού. Το Kusum Kanguru είναι ένας παγωμένος βράχος που σχηματίζει τρεις κορυφές, η ψηλότερη των οποίων φτάνει τα 6.369μ. Βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του Everest και παρότι δεν απολαμβάνει τη δημοσιότητα που έχει ο γείτονας του στον κόσμο των ανθρώπων, σίγουρα βρίσκεται στο επίκεντρο του κόσμου των θεών, αφού το όνομα του στη διάλεκτο των Βουδιστών μοναχών σημαίνει "Τρεις Χιονισμένοι Θεοί". Εμείς είμαστε μια ομάδα αναρριχητών από τη μακρινή Ελλάδα, συνεπαρμένοι από την ομορφιά του, που ταξιδέψαμε στο Νεπάλ για να σκαρφαλώσουμε τη βόρεια ορθοπλαγιά του. Η περιπέτεια μας ξεκίνησε την περασμένη άνοιξη για την ελληνική ορειβασία, μιας και παράλληλα εκτυλισσόταν ελληνική αποστολή και στο Everest. Το ηθικό ήταν ψηλό και η όρεξη μας ακόμα μεγαλύτερη. Η χώρα του Νεπάλ, εξωτική για εμάς τους δυτικούς, αλλά συνάμα τόσο φιλόξενη, σε κερδίζει αμέσως. Οι άνθρωποι ζεστοί και πράοι, δέχονται τις δυσκολίες της φτωχικής τους ζωής με τέτοια στωϊκότητα και γαλήνη, που σε κάνει να απορείς με τα πιστεύω σου και με όλα αυτά που θεωρείς απαραίτητα. Είναι οι Σέρπα, η βουνίσια φυλή των Νεπαλέζων, με τις απίστευτες αντοχές στο κουβάλημα και τις κακουχίες. Η ομάδα μας θα προσλάβει δεκαπέντε από αυτούς για να προωθήσουν τα υλικά μέχρι την κατασκήνωση βάσης του βουνού. Μετά από την αναγκαστική διαδικασία εγκλιματισμού του οργανισμού μας στο υψόμετρο είμαστε επιτέλους έτοιμοι και η "πολιορκία" αρχίζει. Χωριζόμαστε σε δύο ομάδες και οι πρώτοι σκαρφαλώνουμε μέχρι το μέσο της ορθοπλαγιάς σε δύο μέρες. Ο στόχος μας σε αυτή τη φάση είναι να προετοιμάσουμε τη διαδρομή με σημεία ασφάλισης και να κατέβουμε ξανά στην κατασκήνωση για ξεκούραση. Έτσι στην επόμενη προσπαθεια θα μπορούμε να κινηθούμε γρηγορότερα ώστε να χτυπήσουμε την κορυφή. Τα βράδια κυριολεκτικά κρεμόμαστε από το βουνό, καθισμένοι σε μικρά παταράκια που σκάβουμε στον πάγο. Προσπαθούμε να κάνουμε κάτι που μοιάζει με ύπνο. Τις νύχτες που πέρσα εκεί έξω σίγουρα δε θα τις ξεχάσω. Ζούσα το όνειρο μου, ήμουν εκεί ακριβώς που ήθελα: στη βορεινή ορθοπλαγιά του Kusum Kanguru, κάνοντας αυτό που με γεμίζει. Μπορεί να μην κοιμήθηκα καθόλου, αλλά πόσες φορές θα έχω την ευκαιρία να δω τη νύχτα να με τυλίγει με μια κουβέρτα από σύννεφα ανάμεσα στα ψηλότερα βουνά του πλανήτη; Την επομένη επιστρέφουμε κουρασμένοι, αλλά χαρούμενοι σαν παιδάκια στην κατασκήνωση. Οι υπόλοιποι της ομάδας, οι δύο Γιάννηδες, μας αγκαλιάζουν και κρέμονται από τα χείλη μας. Αύριο είναι η σειρά τους. Θα ανέβουν κι αυτοί μέχρι το σημείο που είχαμε φτάσει, θα προχωρήσουν την επόμενη μέρα μερικά μέτρα ακόμα και θα αρχίσουν την προγραμματισμένη επιστροφή τους. Κάπου τότε όμως θα χτυπήσει και η τραγωδία. Ο Γιάννης Κινατίδης πέφτει από την ορθοπλαγιά και σκοτώνεται. Ήταν ένας έμπειρος αλπινιστής και κανένας δε θα μάθει ποτέ τι ακριβώς συνέβη, μιας και συγκεκριμένη στιγμή ήταν μόνος του. Δε θέλουμε να πιστέψουμε τι έχει γίνει, πέφτουμε όλοι με μια βουβή θλίψη. Όταν θα κουβαλήσουμετη σορό του για να την παραλάβει το ελικόπτερο της διάσωσης, το ωραιότερο ταξίδι έχει τελείώσει με το χειρότερο τρόπο... Ευχαριστούμε θερμά τη Blue Star Ferries, που πίστεψε στο όνειρο και στο ταξίδι μας και μας επιχορήγησε εξολοκλήρου σε αυτή την απόστολη. Γιατί τα όνειρα μπορούν να βγούν αληθινά. Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να τα πιστέψεις." Καλοκαιράκι!Δεν μπορώ να μαζευτώ στο σπίτι με τίποτα! Το καλοκαίρι πάντα έχω τρομερή ενέργεια και όλο κάτι θέλω να κάνω. Τα Σαββατοκύριακα την Αθήνα δεν την βλέπω πια....Τώρα ετοιμάζομαι και για τις Αυγουστιάτικες διακοπές. Ακόμα δεν ξέρω που θα πάω...μάλλον σε όποιο νησί βρούμε τελικώς εισιτήρια γιατί εδώ και λίγες μέρες που ψάχνουμε είναι όλα τα πλοία πλήρης.  Αντε καλές διακοπές σε όλους και....μάλλον θα έρχομαι πιο συχνά στο χώρο μου αλλά και στο δικό σας όταν χαλάσει ο καιρός!  |
Ευχαριστώ που μου χαρίσατε λίγο χρόνο!  Τα όποια σχόλια σας είναι πολύτιμα...κι ευπρόσδεκτα.
Athena
wrote:
Δυστυχώς έχει μπλοκάρει ο λογαριασμός του Hotmail και δεν μπορώ να μπω ξανά εδώ, στο blog μου.
Μάλλον θα διαγραφεί σε κάποιο διάστημα. Έχω δημιουργήσει ένα νέο μεταφέροντας τις καταχωρήσεις από εδώ εκεί. θα βρίσκομαι πλέον στο randomactivities.blogspot.com Athena
Aug. 31
donwrote:
Κανε ενα ταξιδι στη Ζαγκρατενια Αξιζει να μεινει κανεις στο στραβορεμα και οχι μονο!
Apr. 1
Katerina Swrote:
Feb. 27
Aaylita .wrote:
Πού είσαι κούκλα? Βλέπω έκανες κι άλλες εξορμήσεις...Μπράβο! Περιμένουμε νεότερα!
 
Feb. 21
dimitra Iwrote:
Πολύ ωραίος χώρος Αθηνά!Και αυτές οι φωτογραφίες απο τη Χαλκιδική τι μου θύμισαν...! αχ...
Καλά Χριστούγεννα
ΧΧΧΧΧΧ
Dec. 20
Nikoswrote:
Ή είσαι πολύ απασχολημένη, ή το έχεις ρίξει σε εξορμήσεις ή βαρέθηκες το blogging ή βαρέθηκες γενικά ή ...
πάντως είσαι εξαφανισμένη...
no news, good news?
Nov. 15
g.wrote:
athina mou ti kaneis;;;exoume xathei...leipw xsanthi gai eidikeush....tha meinw edw ena mhna...einai uperoxh polh kai me maresei toso palia polh oso kai o sebasmos twn duo thriskeiwn pou epikratoun edw... o kosmos einai polu zestos enw uparxoun polla stekia endiaferonta...epishs dipla einai kai to xwrio toxsotes pou einai o paradeisos gia opoion kanei exsormhseis sth fush...diladi atoma san emas...anamenw nea sou eite sth selida mou eite se email..mou xeis leipsei toso esu oso kai h athina alla edw exei apisteuth hremia kai ananewsh zwhs...ela na to zhseis kai su...se filw pros to paron...
Oct. 5
Αθηνάwrote:
Εκλογές? τι είναι αυτό? Δεν ασχολούμαι....
Η αλήθεια είναι πως κι εγώ ανυπομονώ για νέες εμπειρίες! Δυστυχώς έχω μπλέξει με δουλειά και διάφορα άλλα..... Προσεχώς όμως έρχονται νέα!  Ευελπιστώ τον άλλο μήνα....
Sept. 14
Aaylita .wrote:
Τι έγινε, Αθηνούλα? Οι εκλογές σε κράτησαν μακρυά από εξορμήσεις?!
 Ανυπομονούμε να διαβάσουμε τις νεότερες ταξιδιωτικές εμπειρίες σου! Φιλάκια!
Sept. 14
Katerinawrote:
An ginotan na pragmatopoiho mia euxi, thathela natan i diki sou.....
Aug. 26
panos dalwrote:
opos to pes arga kai basanistika............................
Aug. 26
Αθηνάwrote:
Είναι ένα μέρος που δε βαριέσαι γιατί μπορείς να ανακαλύπτεις συνέχεια κάτι καινούριο. Κάπου διάβασα πως αν πας στα Κήθυρα ή θα τα λατρέψεις, ή θα τα μισήσεις! Έχει να κάνει και με το τι ακριβώς ζητάς από τις διακοπές σου...
Aug. 22
VaMMpiTreLLawrote:
καλημερα!!
ωραια τα κυθηρα?? δεν εχω παει....αλλα μου χουν πει κι αλλοι οτι ειναι πολυ ωραια!! φιλια!!
Aug. 22
Αθηνάwrote:
Thanks VaMMpiTreLLa!
Νίκο, είναι πραγματικά πολύ πιο απλό απ' ότι φαντάστηκες! Στο edit mode στο κάθε πλαίσιο (πχ. προφιλ), στη δεξιά γωνία που νομίζεις είναι κενή, αν κάνεις κλικ σου δίνει επιλογή να αλλάξεις κάποιες ρυθμίσεις. Εκεί που γράφει το όνομα του όποιου πλαισίου αν παρατηρήσεις σβήνεται και γράφεις ότι θέλεις. Ελπίζω να βοήθησα!
June 19
VaMMpiTreLLawrote:
nice space!!!
June 19
Nikoswrote:
Να σε ρωτήσω κάτι... Πώς άλλαξες τον τίτλο του "Profile" σε "Λίγα για μένα"; Εγώ γιατί δεν βρίσκω πως γίνεται αυτό; Μήπως να αρχίσω να ανησυχώ για την κομπιουτεροσύνη μου; Υπάρχει π.χ. κάποιος κώδκας/software/plug-in/tool για τα msn blogs που επιτρέπει html editing ή μήπως είναι κάτι πιο απλό που μου διέφυγε; Είμαι και τεμπελάκος οπότε δεν το παίδεψα και πολύ το θέμα...
June 18
Αθηνάwrote:
Κανείς δεν είναι τέλειος!
June 14
Konstantinoswrote:
Πολύ με χαροποίησε το σχόλιό σου στην σελίδα μου, μέχρι που ανακάλυψε ότι δεν το έγραψες για μένα αλλά για τον Νίκο ! :p
Έτσι αποφάσισα να μην το σβήσω αλλά να αλλάξω το όνομά μου ! Πήγε στο ΚΕΠ της γειτονιά μου και ζήτησα την αλλαγή του,
συμπλήρωσα κάποιες αιτήσεις, χαρτιά, ληξιαρχική πράξη γέννησης κτλ και τώρα περιμένω απ' την ενορία της γειτονιάς μου
να μαζέψει χρήματα για την αγορά μιας κολυμβήθρας που θα με χωράει. :)) Θα σε καλέσω σίγουρα στην βάπτισή μου.
Αλήθεια, μήπως θα ήθελες να γίνεις και η νέα μου νονά ? Εξάλλου εσύ το διάλεξες το νέο μου όνομα. Πάντα άξια βρεεε ! :)
June 6
Konstantinoswrote:
Από τις πιο όμορφες σελίδες στο space.live με πολύ ενδιαφέρουσα θεματολογία.
Δανείστηκα μια σου καταχώρηση στην σελίδα μου, όμως ελπίζω να μην με μαλώσεις αφού
διαφυλάτω τα πνευματικά σου δικαιώματα αναγράφοντας την πηγή προέλευσής του :) Καλό καλοκαίρι και ...... σίγουρα θα τα ξαναπούμε απ' εδώ.
June 5
Αθηνάwrote:
Σας ευχαριστώ Razor-i, giorgio, anemos για τα καλά σας λόγια!
Να είστε καλά.
June 1
john Godwinwrote:
Τέλειες φωτογραφίες. Nice stuff in general. Keep it up!!!
June 1
';';wrote:
Μπράβο!!. έχεις πολύ ωραία παρουσίαση.Δεν ξέρω επαγγελματικά με τι ασχολήσε όμως πιστεύω πως πρέπει να ασχοληθείς το γράψιμο. Φυσικά οι φωτογραφίες σου δεν είναι για λιγότερο . Μπράβο σου είσαι πολυτάλαντη και να συνεχίσεις.Πολλές ευχές λοιπόν και καλή συνέχεια.
May 29
georgewrote:
αρκετές από τις photos σου είναι εκπληκτικές...καλή συνέχεια...
May 25
Αθηνάwrote:
Aayla, σ'ευχαριστώ πάρα πολύ...
Θα χαρώ να σε βλέπω να περνάς πότε πότε και μια βόλτα από μένα, και να αφήνεις τα σχόλια σου όποτε θες.
May 18
Aaylita .wrote:
Το είπαν κι άλλοι...αλλά θα το πω κι εγώ: ΓΡΑΦΕΙΣ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ!
May 18
|
||||||||
Send a private message
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
